Chapter 2: Ang Disgrasya

Ang disgrasya, ayon kay Aling Josephine, ay maihahalintulad sa isang regalong hindi mo nais matanggap. Ito’y parang isang surpresang walang handaan at walang kasayahan magaganap. Nakabibigla at di kaibig-ibig na pangyayari. Maihahalintulad din sa isang “surprise quiz”na hindi mo inaasahan. Hindi mo rin malalaman kung sino ang tatamaan at kailan tatama. Parang isang malaking roletang kung kanino tumapat, jackpot, yun nga lang sakit sa katawan ang premyo. Kung minsan alam mo na rin kung sino ang tatanggap ng korona ng kasawian gaya ng sumunod na pangyayari.

Maagang nakarating si Marco sa opisina.  Maaga ng 30 minutes sa takdang oras na pinag-usapan nila ng secretarya nyang si Emily. Ngunit wala pa si Emily dahil habang tumatagal oras ay lalong lumalakas ang ulan. Tumataas na rin ang baha sa harapan ng gusali nila, kaya’t di siya makapasok sa loob.  23 years old si Emily, balingkinitan at maganda. Tatlong taon na syang nagtatrabaho bilang sekretarya ni Marco.  Malambing ang boses at kaakit-akit tingnan. Isa rin siya sa pinakamaganda sa kumpanya at siya rin ang pinakapaboritong pagalitan ni Marco. Ngunit kahit na ganon ang ugali ng boss ni Emily ay nananatili syang masunurin at loyal sa kanya, dahil alam niya at nauunawaan niya kung bakit nagiging bugnutin si Marco.

Ilang sandali pa’y dumating na siya at halos mangatog sa pangangatwiran,

 “I’m very sorry Sir Marco, I’m late, was’nt able to go to the hall due to……”

“That enough…!” ang sabi ni Marco napabulong ngunit nakakatakot na pananalita habang tinutuktok ang whiteboard marker sa lamesa.  “I need the report now! We’re getting behind the schedule”.

“Bu… Bu.. But Sir,… nga..nga…ngayon ko pa lang po gagawin yu..yu..yung report?”, ang sabi ni Emily sa mahina at natatakot nyang boses.

“Hell Whaaat?!!”. Dito na nagsimula di-maipinta ang mukha ni Marco sa galit at naibato nya ang whitebroad marker. Tumama ito sa lamesa at tumalsik papuntang sahig.

“Ito na nga ba ang sinasabi ko Emily e. You must always be ready! In fact you must be updated sa anumang bagay! Sa mga bagay na dapat mong gawin araw-araw! Dapat lagi kang handa! Paano mo sasabihin handa ka nang mamatay ngayon kung napakamarami ka pang dapat tapusin sa buhay! Anumang oras hindi di mo alam kung kailan ka mamatay!” Pasigaw nyang sinabihan si Emily. Dito na biglang namula sa galit si Marco.  Ang mala-anghel nilang mukha ay napalitan ng tila bagang mabalasik na hayop.

Kung namumula sa galit si Marco, namumutla naman sa takot si Emily. Hindi niya alam kung ano ang gagawin. Bubuksan ba niya ang drawer o ibo-“boot” ang computer. Halos gumilid ang luha sa mga mata at nanginginig ang mga kamay sa takot.

Napansin ni Marco ang reaksyon ng kanyang sekretarya. Lumayo siya ng nakaharap sa desk ni Emily. Tumalikod at sabay ngumisi. Biglang nabago ang mood niya, parang gusto niyang humagalpak ng tawa at hindi napansin ni Emily iyon. Pigil na pigil si Marco sa kanyang reaksyon. Kaya lang mabilis ang karma, hindi niya napansin na maapakan na niya pala yung whiteboard marker sa sahig. “I need that report within 30 minutes, you have to submit it on top of my...aaaaaaaarggghhh!!!” At nadulas na siya.

Patihaya siyang nadulas. Naunang lupat ang kayang kanang kamay upang ipantukod iyon, sumunod ang kanyang ulo na tumama pa sa kanto ng upuan malapit sa pinto at huli ang kanyang likod na malakas na lumagabog sa marbled floor. Hindi maganda ang pagkakabagsan ni Marco sa sahig. Nawalan siya ang malay at may lumabas ang buto sa kanan kamay. Nabahala si Emily sa pangyayari at nagsisigaw.  Agad niyang nilapitan ang kanyang boss, binuhat niya ang ulo at tiningnan kung buhay pa. “Sir Marco! Sir Marco! Wake-up! Wake-up!”. “Shit! gwapo parin kahit nadisgrasya na” ang bulong niya sa sarili.

Lalo syang nabahala nung makita nyang nakausli ang buto sa braso. Agad siyang lumabas ng opisina at tumawag ng gwardiya upang magpatulong.

“Guard! Guard! Sir Marco nadisgraya! Tulungan mo akong buhatin siya bilis!” Alistong sumunod ang gwardiya.

Binuhat ng gwardiya si Marco papuntang receiving area upang ihiga sa sofa. Lumaylay ang kamay niya at agad na tumulo ang dugo nito sa sahig.

Agad na binuksan ni Emily ang kanyang drawer upang hanapin ang numero ng hospital at tinawagan ito. “Yes, good morning, can you please send us an ambulance quickly, we have an emergency here,…we’re in the vicinity of Filinvest…” ang madaling pakiusap ni Emily. “We’ll try to reach you as soon as possible…unfortunately expect us to be late due to our climate condition” ang sabi ng nurse na nakausap niya.

Matapos ang usapan nila ay agad na lumapit siya kay Marco at alalang-alala. Kumuha sya ng tissue at agad na natatarantang pinunasan ang tumutulong dugo sa braso ni Marco. “Kasi naman sir e. Kung anu-anong pang patay ang sinasabi nyo e…” ang naluluha sabi niya habang hinawi ang buhok ni Marco. 

Wala pang 30 minutes ay dumating na ang ambulansiya. Agad na inihatid nila sa hospital kung saan malapit din sa pinagtatrabahuhan nila. Wala paring malay si Marco.

Sa Admission area na ng hospital tumawag si Emily para ipaalam sa nanay niya ang pangyayari.

Itutuloy... [CHAPTER 3: Sa Ospital ]