Chapter 3: Sa Ospital

Isang kalunus-lunos na kapaligiran ang tumambad kina Aling Josephine at mga kasama niya. Ang mga daho’t sanga ng mga puno ay nakakalat sa daraanan nila. Si Ate Beth lamang ang tanging naiwan noong Lunes ng umagang yaon sa bahay.  Di na gaanong malakas ang ulan ngunit di parin humuhupa ang baha. Lulan ng taxi, lahat ay balisa at ang tanging dinandalangi’y sana’y nasa maayos ang kalagayan si Marco at di malubha ang nagyari sa kanya. Kung gaano katindi ang pag-aalala si Aling Martha, Jane at Grace, sampung beses kay Aling Josephine sapagkat napagdaanan na niya ang pangyayari ito sa kanyang asawa.  Sana’y isang panaginip na lamang ang lahat ng nangyari.

“Hello? Ms. Grace? …Yes,…I’m here at the hall near sa admission ng hospital, dito ko na lang kayo imemeet?...So far unconscious parin sya pero mas ‘at ease’ sya dito, nasa E.R. sya ngayon,… It’s a long story e,… I’ll tell you later once we meet here” ang sabi ni Emily habang kausap niya ang pinsan ni Marco na si Grace.

Abala ang mga tao sa hospital kahit ‘di maganda ang panahon. May kararating lamang na pasyenteng duguaan. Isa siyang motorista naaksidente gawa ng madulas ng daan, meron ding mga “out-patients” na nagpapacheck-up, may mga grupo ng mga nurses na nagkukumpulan sa isang sulok at ang iba nama’y nag-aantay lamang sa bulwagan.

Pagkahinto ng taxi sa harapan ng ospital, agad-agad na bumaba si Aling Josephine at tumungo sa bulwagan, tila baga walang kasama kung bumaba ng taxi. Agad ring bumunot ng pera si Aling Matha upang ipambayad sa driver ng taxi at sabay na bumaba, kasama ng dalawa at tumungo na rin sa bulwagan.

Malawak ang ‘hall’ ng opital, malinis at makitab ang “marbled floorings” nito. Maaliwalas at maliwanag dahil salamin ang nagsisilbing dingding nito sa harapan, at malamig dahil sa “centralized airconditioning system” nito, isabay mo na rin ang malamig na panahon.  Hindi mo akalaing nasa ospital ka.  

Pagpasok ni Aling Josephine sa bulwagan ay bigla siyang nataranta, di alam kung saan pupunta at kung sino ang nais nyang pagtanungan. Hindi nya napansin na nasa kalagitnaan na pala sya ng bulwagan. Dahil sa nagawa niyang yaon, agad na napansin ni Emily na nakaupo sa “bench” malapit sa admission desk.

“Mrs. Santos?!” aniya at sabay kaway upang mapansin siya nito.

Agad na lumapit si Aling Josephine sa kanya.

“Ikaw pala Emily, saan si Marco? Kumusta na sya? Ano bang nangyari?” Nag-aalalang bati ni Aling Josephine.

“It’s nice to see you again Mrs. Josephine, kaya lang, nagkita pa tayo sa ‘di magandang situasyon, nasa emergency room po sya, wala pa ring pong malay” ang bati ni Emily.

“Hi Ms. Em..Muah..” ang biglang singit ni Grace sabay beso, “How’s Kuya? What happened to him?”

“Well he’s in the E.R., still unconscious, he but his fine there” sagot ni Emily.

“We’re unaware what was happened to him, we thought that he had a car accident” sabi ni Grace.

“He casted the whiteboard marker, then nalaglag sa floor ta’s natapakan nya, nadulas shya, yun, nabali yung ‘arm’ nya and tumama yung ‘head’ nya sa chair and that made him segurow ‘unconsious’, you know walang malay”. “After that we rushed him here, buti malhapit lang itong hospital kaya whalha pang 30 minutes nandito na kami”.

Si Aling Josephine at Aling Martha ay nakatingin lamang sa dalawa. Titingin kay Emily kung magsasalita si Emily at titingin din kay Grace kung magsasalita din si Grace. Para silang nanunuod ng laro sa Tennis court. Gusto sanang magtanong ni Aling Martha, kaya lang baka maubusan siya ng ‘english’ kaya minabuting manahimik na lamang siya. Si Jane naman ay malapit ng kumulo ang dugo dahil sa kakikayan ng pananalita nila Emily at Grace.

“So what’s the findings daw?” tanong ni Grace.

“Well? he needs daw ng ‘reduction’, you know?, yung ibabalik yung ‘dislocated bones’ niya, kasi kumabas sa ‘arm’ e…”paliwanag ni Emily. “Pherow, you have to sign some papers there, to start the operations daw, I’m not authorize to do it e”.

“Oh Shitty Men, isa pa mananapak na’ko” bulong sa sarili ni Jane.

“Can you lead us there, Ms. Em.., We’ll try to see his condition” sabi ni Grace.

 “Yeah sure follow me” sabi ni Emily.

            Sinundan nila si Emily papuntang Emergency Room. Habang naglalakad sila, may nasalubong silang matandang lalaki na nakasuot ng puting damit. Ang doktor na tumitingin kay Marco.

“Wait, I think that’s his physician, We better ask him” sabi ni Emily “Excuse me Dr. Rivera? What’s the latest findings? By the way doc, sila yung family ni Sir. Marco, she is his mother, si Mrs. Santos. Mrs. Santos si Dr. Rivera po ang duktor ni Sir Marco”.

“Hello Ma’am, I’m Dr. Antonio Rivera, I’m Mr. Santos’ Orthopaedic, it’s nice to see you” magalang na sabi ni Dr. Rivera.

“Good Morning Doc” sabi ni Aling Josephine. “Kumusta na po ang anak ko?”

“We’ll kailangan operahan siya mamaya-maya, pero kailangan po naming kasi ng permission na mangagaling sa inyo to start the operation, so far OK naman si Marco, unconscious nga lang, but we’ve checked his contrast CT-scan, wala namang damage sa ‘head’ niya” paliwanag ni Dr. Rivera

“Pero doc yung kamay niya, OK naman ba?” tanong ni Aling Josephine.

“Well based dun sa X-ray niya sa arm, parehas bali yung ‘radius’ at ‘ulna’, lumabas sa balat yung ‘radius’ so we have to do the reduction, yung ibabalik into correct positioning ng bones and kailangang i cast ito, pero don’t worry Mrs. ‘di naman malubha ito, common yan sa mga basketball players and athletes, All you need to do, is to sign the papers there kay nurse Joy sa E.R. upang dalhin na namin sya sa O.R.”paliwanag ni Dr. Rivera naparang nagmamadali. “Am? Mrs. Santos I’m very sorry, I have to cut this conversation, I need to prepare for the operation, I’m on my way to Anestethics para mastart na operation within 30 minutes”.

“Mare ano daw?” blankong tanong ni Aling Martha.

“Radius daw? Ulna? Anistitik daw? Ay ewan, ipaliwanag mo nga Grace” sabay kalabit ni Aling Josephine kay Grace. Blanko rin ang utak ni Aling Josephine matapos magpaliwanag ng duktor.

Mamatay-matay sa pagpipigil ng tawa si Jane. Halos mamula ang mukha. Para syang may sariling mundo sa gilid ng grupo.  “Anistitik… wahahahahaha anistitik ang puta… whaahahahhah parang Itik wahahahahaha” ang sabi sa isip ni Grace at nakangisi.

Agad na nilapit nila si Marco, tiningnan ang kalagayan at hinimas ni Aling Josephine ang ulo niya. “Mas OK na po Mrs. Santos ang kalagayan nya kaysa kanina, tinurukan na kasi ng duktor ng pain reliever” sabi ni Emily.

Agad namang nagtungo si Grace kay nurse Joy para asikasuhin ang papeles.

Matapos ang 30 minutes ng pagpoproseso sa mga papeles, agad na dinala ng mga nurses si Marco sa “Operating Room” upang simula ang operasyon.

Maliwanag at maluwag ang loob ng ‘operating room’, kumpleto sa gamit. Naroon narin si Dr. Rivera sa loob, kasama ng isang pang nurse, at abalang inaanyos ang mga gamit pang-opera. Sila Aling Josephine naman ay nasa labas at hinihintay ang resulta ng operasyon.  Umalis muna sandali si Jane upang kumuha ng maiinom. Si Emily naman ay abala sa kakatawag sa kanyang cellphone.

Nang magsisimula na ang operasyon, nagkamalay na si Marco. Nagising siya dahil sa ilaw ng nakatutok sa kanya. Agad na hinawakan niya ang kanyang ulo, sapagkat masakit ito, gamit ang kaliwang kamay.  Malabo pa ang paningin niya, kaya’t kinusot nya ang kanyang mga mata. Nang luminaw na ang kanyang paningin ay nagtataka siya. Hindi niya alam kung nasaan siya. Maliwanag ang kisame at tahimik ang paligid. Mabuti na lamang ay lumapit ang kanyang duktor.

“Oh, you’re awake Mr. Santos, but I’m sorry you have to sleep again” sabi ni Dr. Rivera sabay tinurukan ng pampatulog upang ‘di niya maramdaman ang sakit ng operasyon.

“Where am I Sir?” sabi ni Marco.

“You’re in the operating room, you had been in an accident earlier? Your secretary, Ms. Emily, together with some of your personnel had been rushed you through here, by the way, I’m Dr. Antonio Rivera, your surgeon” paliwanag ni Dr. Rivera.

“So, Doc what’s my diagnosis?” tanong ni Marco na may malalim at lalaking-lalaki ang boses.

Pinagmasdang mabuti ni Dr. Rivera si Marco, napansin niyang malakas ang loob ni Marco sa anumang gagawin nila operasyon.

“Hmmm, you have a right arm injury, dislocated yung radius at ulna so kailangang ibalik ito sa dati”. sagot ni Dr. Rivera.

Agad na nabigla si Marco, namutla ng makita ang kanang kamay niya. “Sosoo, what’s your procedure doc?”

“Well?... I’m going to cut the tissue here…” ang prangkang sagot ni Dr. Rivera sabay turo at iginuhit ang haba ng paghihiwaan sa kamay ni Marco. “to have an opening para madaling ibalik ang buto, we’ll just put an anesthesia so you won’t feel the pain”.

“Pain? Oh! my God!” ang pabulong niya sabi. Lalong kinabahan si Marco at pinagpapawisan. Dahil mauulit muli sa buhay niya ang paghiwa sa balat niya. Gusto niyang sumigaw ng malakas. Gusto niyang magpumiglas. Pero din niya ginawa. Kaya pinilit niyang pakalmahin ang kanyang sarili. Ngunit lalo pang lumala ang pagkatakot niya ng makita ang isang pang duktor na lumapit sa kanila at may dalang malaking “injection”.  Sa sobrang takot, hinimatay siya. Napansin ni Dr. Rivera ang nagyari sa kanya, pero binalewala nya lamang iyon at sinabi niya sa sarili, “siguro umepekto na ang pampatulog”. Kaya’t inumpisahan na nila ang operasyon.

Sa labas ng operating room, biglang tumawa ng malakas si Aling Martha parang may naalala, “Ay mare, naalala mo yung tinuli si Marco? Simple operasyon lang yun di ba? Bat siya hinimatay? Wahahaha!”.

“Ay oo nga hahahah!, naku sana wag muna syang magising, baka himatayin siya ulit hahaha!” ang sabi ni Aling Josephine na tawang-tawa. 

Pansamantalang bumaba ang tensyon sa kanila.

Pasimpleng narinig iyon ni Emily at gumana ang kanya imahinasyon, “Naku, ano kaya ang itsura nung tuli ni Sir? Naku naman? Hmmmmm…Hehehe” ang sabi niya sa isip habang nakatingin sa labas ng ospital at kagat-kagat ang labi.

Napansin iyon ni Grace at nagkunot-noo. Kababalik lang niya upang kumuha ng kape at kunting pagsasaluhan nila.

“Ano kaya ang ginagawa ng babae iyon? Parang kinikilig at may tinitingnan sa labas? May minamanyak kaya siya doon? Hmmp”, sabay tingin sa labas.

Itutuloy