CHAPTER 10 (1ST PART): ANG FIESTA

CHAPTER 10 (1ST PART)

ANG FIESTA

Maliwalas ang panahon at maulap ang himpapawid na siyang nagbibigay ng lilim sa malawak na bahagi ng baybayin. Ang mga ibo’y malayang nakalilipad sa kalangitan at ang iba nama’y abala sa paghahanap ng pagkain sa malinaw na tubig ng dagat. Malinis at tila pulbos ng gatas ang baybayin kaya nama’y nakapanghihikayat ito sa mga taong maglakad ng nakapaa.

 Sa di kalayuan ng baybayin, naglalakad si Marco at nakatanaw sa malawak na karagatan. Maaliwalas ang kanyang mukha at walang bahid ng pag-aalinlangan. Ilang sandali pa’y may lumapit na bata sa kanya upang iiabot ang nalikom nitong mga kabibe. Imbis na abutin ang mga kabibe, binuhat niya ang bata upang kargahin. Hinalikan niya sa pisngi at niyakap ng mahigpit. Ang batang ito’y si Miguel na kanyang anak. May isang babaeng lumapit sa mag-ama. Nakasuot ng asul na bistida at malaking sombrero ang babae. Ibinaba ni Marco ang bata pansamantala upang yakapin naman ang babae na kanyang asawa. Hinawakan niya ang baba nito at hinalikan ng matagal. Matapos nito’y iminulat ni Marco ang kanyang mga mata at pinagmasdan ang mukha ng kanyang asawa. Lubha siyang nagulat ng makita niya na si Lenard pala ang hinalikan niya at nakasuot din ng asul na bistida at malaking sumbrero.  Isang panaginip lang pala.

“Plofff!!!”

Nagising si Marco at basang-basa ng pawis ang buong katawan. Maaga siyang nagising sa tila bangungot na panaginip at pansamantalang naupo sa kanyang hinihigaan. Kinapa niya ang kanyang cellphone upang tingnan ang oras. Alas-kwatro y medya ng Lunes ng umaga. Mas maaga ng 30 minutes sa itinakdang alarm niya sa kanyang cellphone. Matapos nito’y nahiga muli’t sinariwa ang kanyang napanaginipan. Pero imbis na sariwain ang pagkarga niya sa kanyang anak, mas nagpokus siya sa paghalik niya kay Lenard. 

“Bakit kaya si Lenard ang nasa panaginip ko? Bakit hindi si Trixie ang kahalikan ko?”

“Bakit parating umiikot ang atensiyon ko kay Lenard sa buong Linggong ito? Hindi kaya tama ang teorya ko? Na…”

“Na… mangkukulam nga sya?”

“Na… aswang siya?”

O baka naman…”

.

.

.

Napaisip ng matagal si Marco.

“Baka naman…”

“Nagkakagusto ako sa kanya?”

“HINDI!!!... WAAAHHH!”

“Teka, kilala ko ang sarili ko… Hindi ako bading… hindi ako bading… HIN..DI A..KO BA…DING…TAPOS!”

 “Tama…Hindi nga…Naiinsecure nga lang ako…hehehehe…”

“Insecure lang talaga ako…”

“Teka hindi porke’t nakakagusto lang sa kapwa lalaki e bading na? Oo insecure lang talaga ako…Period!!!…”

.

.

.

“PERIOD???” sabay hawak sa bibig niya…

“Bakit nagpePERIOD nako?”

“Bakit yung iba namang barako nagsasabi ng PERIOD ah? heheheh”

“Teka ba’t nga ba ako naiinsecure? Ano bang meron sa kanya? Wala naman…”

.

.

.

“Yung na nga e… Naiinsecure ako sa wala naman…”

“Hindi ba kabaliwan yun? Teka…, hindi kaya baliw na ko?”

“Baliw ako sa kanya???”

“WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHH!!!”

“OK nang insure ako sa kanya, wag lang mabaliw ako sa kanya?”

“O baka naman crush?...”

“Pwede ba ang lalaki magkacrush sa kapwa lalaki?”

“Di insecure lang ‘to…”

“Ano kaya ang gagawin ko para mawala ang pagkainsecure ko sa kanya?”

.

.

.

“Alam ko na!?... Hahanapan ko siya ng kapintasan sa katawan… heheheheh…”

“Tapos… tapos yun lang?”

“OO yun lang, paunti-unti muna… hanggang maging confident ako ulit sa sarili ko… heheheh…dyahe kase ito cast sa braso ko… nakakawala ng confidence… sana gumaling na ito...”

            

           “RRRRRRIIIINNNGGG!!!”

             

            At tumunong na ang itinakdan alarm ni Marco sa cellphone niya.

.

.

.

            Suot ang kulay puting polo-shirt at kulay “dark-khaki” na patalon, maagang pumasok si Lenard sa bahay nila Marco dahil ito ang araw na opisyal na siyang magtatrabaho kay Marco bilang isang driver. Excited na excited ulit makita ni Lenard si Marco, pero sa pagkakataong ito kinakailangang bilang ang mga galaw niya upang huwag mabasa ni Marco ang mga kilos niya at di mahalatang may langsa siyang pilit niyang tinatago.

Si Marco nama’y nakasuot muna ng T-shirt at itim na pantalon. Naghahanap kasi siya ng kasama sa bahay na tutulong sa pag-suot ng damit sa kanya. Pagbaba niya sa hagdan napansin niya ang pagpasok ni Lenard sa pintuan ng bahay.

“Morning Sir, kukunin ko na po ang susi ng kotse…” bati ni Lenard.

“Ang aga mo ah? Kumain ka na ba?” tanong ni Marco.

“Kumain na po ako sa boarding house…” ngumingiting sagot ni Lenard.

Napansin ni Marco ang ngiti ni Lenard na syang ikinagulat nito at umiwas na lang ng tingin.

Lumapit si Lenard kay Marco.

Napansin ni Marco na nakapolo-shirt lang ito.

“Oh!? Ba’t nakapolo-shirt ka lang?” tanong ni Marco.

“E Sir, baka naman mag-over dress ako kung mag lolong sleeves ang driver mo…” sagot ni Lenard.

“Ano ka ba? Lika sa kwarto ko hanapan kita ng long-sleeves… Tsaka di na kita driver no… Personal Assistant na kita… Mahirap kasing kumilos sa opisina kung naka-cast ang braso ko… Ano tara na… tulungan mo na rin akong magbihis mahirap ipasok sa damit ang cast e...” sabi ni Marco.

“TWINGGGGGGG!!!!!”

“Nako eto na naman tayo…Mahihirapan na naman akong magpigil nito… bakit ba ako nalagay sa alanganin…sa mahihirap at masasarap na sitwasyon…tapos mauudlot naman… sa maling kilos buhay ko ang nakataya at mukha ko ang panangga…” bulong ni Lenard.

Napalakas ang bulong ni Lenard “Hayyy!!! FIESTA na naman...”

“Huh? Anong Fiesta?” tanong ni Marco.

“Ah? Eh? Wala po Sir… Fiesta pala sa barangay ng kaibigan ng kapatid ng asawa ng boardmate ko sa Linggo naalala ko lang po…” wika ni Lenard “Naku… muntik na… kalma kasi… kalma lang…”

“Ah…” sagot ni Marco.

Pumasok sila sa kwarto ni Marco.

“Yan pumili ka nalang ng long-sleeve magkasize naman ata tayo ng katawan…” wika ni Marco.

Tinitinginan ni Marco ang hubog ng katawan ni Lenard habang namimili ito ng damit. Sinimulan niya sa balikat, braso at dibdib. Napansin niyang walang tiyan si Lenard. Nag-simulang maglaro ang isipan ni Marco at biglang natauhan.

“Ano kaya ang itsura ng katawan niya?”

“Naku… ba’t ko inaiisapan ang mga bagay na iyon…”

“Hindi ako bakla… hindi ako bakla…”

“Insecure lang ako…yun lang…”

At sabay na tumalikod si Marco upang iwasan niyang tingnan si Lenard. At wala namang kaalam-alam si Lenard sa nangyayari…

“Ito nalang Sir… Dark green… babagay naman ito sa pants ko…” wika ni Lenard.

            

 “Bahala ka na…”wika ni Marco na nakatalikod kay Lenard at kunyare ay may ginagawa sa kama.

            Agad niyang tinanggal sa pagkakahanger ng damit.

            “Sir dito nalang ako magbibihis ok lang ba?” wika ni Lenard.

“TWINGGGGGGG!!!!!”

            Natigilan si Marco at di nakapagsalita.

            “Maghuhubad siya…” bulong ni Marco at nakakagat labi.

            “Pasimple ko nalang nalilingunin…wala namang sigurong masama pareho naman kaming lalake at wala namang malisya dun ah…” bulong ulit ni Marco.

            Hinubad ni Lenard ang Polo-shirt. Sa pagtaas niya ng damit, unang sumambulat ang abs niyang may karog simula sa pusod hanggang sa karugtong nito. Tanging sa puting brief na lamang natatapos ang pagkahaba ng karog at tumatakip sa dulong bahagi. Fully develop ang six-pack abs niya at detalyado ang pagkakahulma. 
            
            Kitang-kita rin ni Marco ang chest ni Lenard. Malaki at malabato ang dibdib nito. Sa sobrang laki, nabanat ang ariola ng nipples nito kaya nagiging pinkish ang kulay. Tuluyang hinubat ni Lenard ang polo shirt at pansamantalang inilapag sa kama. Halos lumobo ang ulo ni Marco at hindi alam ang gagawin. Hanggang sa…

            “Ang ganda ng katawan mo ah?” ang patay malisya niyang sabi ni Marco.

            
             Nahiya si Lenard kaya tumalikod siya kay Marco.

            “Hindi naman Sir…Mas hubog nga katawan ninyo kesa sa’kin”, wika ni Lenard.

            Sa pagtalikod ni Lenard, napansin naman ni Marco ang pwetan ni Lenard. Matambok ito at perpekto ang pagkakahubog sa pantalon niya. Lumalabas din ang puting brief sa likurang bahagi.

            Napakalakas ang impact nito kay Marco, di lang sya nagpapahalata.

            “Shit! Ano ba namang nayayari sa akin, bat ako nasisilaw sa katawan ni Lenard…”

            “Insecure lang ‘to, insure lang…” bulong ni Marco at biglang kinakabahan.

            Napaisip si Marco at nagwika.

            “Teka ‘Nard… Mag-undershirt ka… teka hanapan kita dito…” wika ni Marco.

            “Thanks Sir, next time maglolong-sleeve na ako bukas…” sagot ni Lenard.

            Tinatagalan ni Marco ang paghahanap ng undershirt...

            “Ito kasya ba syo ‘to? Maliit ata…”

            .

            .

            “Ito? naku… may punit…”

            .

            .

            “Ito? naku… maliit ulit…”

            .

            .

            “Ito? Ay masyadong mahaba…”

            .

            .

            “Ito? Ayan medyo ok…”

            .

            .

            Sa bawat pag-abot ni Marco kay Lenard ng damit, sumisimple naman ng tingin siya sa katawan ni Lenard at hindi naman niya nahahalata ang ‘alibi’ ni Marco. Dahil sa ganong paraan matagal sa pagkakahubad si Lenard natapos lang ito ng isuot na nya ang undershirt.

            Nagsimula na naman ulit ang kuwari-kunwariang pagkabala ni Marco sa mga damit niya…

            Sinimulang suotin ni Lenard ang long-sleeves. Binutones ito, ngunit nakaligtaan niya ng ika huling butones sa may bandang baba at yun ay sa may bandang zipper ng pantalon. Sinubukan niya itong ituck-in ngunit hindi pulido ang kanyang pagkakagawa dahil lumalabas ang laylayan ng undershirt.

Hindi niya napapansin na lihim na tinitingan siya ni Marco .

Upang maayos ang pangkakatuck-in niya, binuksan niya ang kanyang belt at sinunod ang zipper. At dahan-dahang ibinaba niya ang kanyang pantalon.

Napatigil sa pagiging abala-abalahan si Marco. At kitang-kita niya ang ginagawa ni Lenard.

Sa pagbaba ng pantalon bilang sumambulat ang puti nito brief. Bumubukol ang tulog na sandata ni Lenard at pumuputok sa tambok nitong pwet. Balbon ang hita ni Lenard.

Agad na nawala sa paningin ni Marco ang brief ni Lenard dahil natakpan kaagad ng damit ito. Mabilis ang pangyayari, nakakabitin pero sulit.

            Napansin ni Lenard na tinitingnan ni Marco ang ibabang bahagi niya. At tiningnan din ni Lenard ang bahagi ring iyon at muli niyang tiningnan si Marco na parang naglalaro ang isipan.

            Nagulat din si Marco sa nagawa niya at nabasa niya ang nasa isip ni Lenard. Nag-simulang magdahilan si Marco.

            “Hoy! mokong ano ang nasa isip mo? Napansin ko kasi na nakalimutan mong isara yung huling butones…” sigaw ni Marco.

            “Ay ganon po ba Sir? Hehehe…O nga no?” ang sang-ayon ni Lenard at di na muling pinansin iyon.

            “Naku! Ano ba talagang nagyayari sakin? Insure pa ba ang tawag dito? Ba’t parang pinagpapawisan ako? Kinakabahan? Muntik na ‘ko dun ah…” bulong ni Marco sa sarili.

            Natapos na sa pagbihis si Lenard.

            At si Marco naman ang susunod.

            “Nard, tulungan mo nga akong magbihis…” wika ni Marco.

“TWINGGGGGGG!!!!!”

        
    Nataranta si Lenard.

           “Naku ito na? Ito na ang FIESTA!!!” bulong ni Lenard.

            Naka-Tshirt na si Marco ngunit bumabakat din ang ganda ng katawan niya.

            Sinimulang ipasok ni Lenard ang cast sa long-sleeve hanggang sa balikat ni Marco. Sinarado niya ang mga butones. Nang umabot na sya sa pinakahuling bahagi, lumuhod si Lenard harapan ni Marco.

            “Naku, kailangan maingat ang galaw ko... wag sanang mahalata na kinakabahan ako… Kalma lang Lenard… Kalma lang… nasa bandang kaligayahan na ako ng Mahal ko…” bulong ni Lenard.

Tumayo at tumungo sa likuran ni Marco si Lenard.

“Ah… Sir.. Ano? Kaya nyo bang ituck-in ang damit nyo?” tanong ni Lenard.

“Ah Sige ako nalang…” wika ni Marco.

Nakita niya ang ginawa ni Lenard kanina sa pagtutuck-in. Kaya ginaya nya rin iyon para hindi sya mahirapan.Sinubukan niyang buksan ang belt gamit ang isang kamay…

“Masyado palang mahigpit ang pagkakasuot ko dito, inabot ako halos 30 minutes sa pagkakasuot nito tapos huhubarin lang ulit…” wika ni Marco.

“Teka nahihirapan ako… tulungan mo nga ko ‘Nard…”

“Ito na naman… nuong una zipper ngayon buong pantalon na… kailangang hubarin ko na talaga… napagdaanan ko na ‘to… pero pano ko gagawin ‘to na hindi nakakamalasya si Sir? Yung tipong parang bale wala lang…” wika ni Lenard sa isipan.

“Buksan ko kaya ang belt ng paluhod…Luluhod ako sa harapan ni Marco… naku makikita ko ang brief niya…’tas makikita ako ang bakat ng pututoy niya… pututoy kaya? O patola… hehehe…”

“Pero ‘wag baka mapansin niya ang pagnanasa ko… Tsaka mahal ko si Marco… Ayokong mawala ang respeto ko sa kanya…at malapit ang kaliwang braso niya sa mukha ko…Lunes pa naman ngayon, maraming tao sa ospital para simentohin ang mukha ko…”

Kaya ang ginawa ni Lenard, pumunta sya sa likod ni Marco. Pinadaan niya ang kanyang mga kamay sa bewang nito. Inabot ang belt at binuksan ang zipper. Ramdam niya ang pagkakuraba ng zipper dahil bumubukol ang harapan ni Marco. Pero niwasan ni Lenard na sumagi ang mga kamay niya sa pagkalalaki ni Marco.

Pakagat labi at dahan-dahang ibinaba ang pantalon nito’t maingat na inayos ang pagkakatuck-in ng damit at patay-malisya niyang itinaas na muli ang pantalon. Upang maayos naman ang likurang bahagi, pumunta sya sa harapan ni Marco at inyos ang likuran. Nasasalat niya ang pegui ni Marco. Pero alam ni Marco na di niya iyon sinasadya dahil ganon naman talaga ang pagtatuck-in.

“Grabe! para akong ‘disabled’ nito ‘Nard” wika ni Marco.

“Di naman Sir…” sagot ni Lenard.

“Kung may asawa lang ako sana’y siya ang gumagawa nito sa’kin…” wika ni Marco at tila nalungkot.

“Sir… Move-on na tayo… marami naman dyan e… makakakita rin kyo na mag-aalaga sa inyo…” wika ni Lenard.

“Nandito naman ako…” wika ni Lenard.

Nagulat si Marco.

            “Ang alin? Ang magiging asawa ko!?” wika ni Marco.

            “Hindi Ah? Sir Marco naman, di tayo talo... Ako ang tutulong sa inyo sa panghahanap sa magiging asawa ninyo… Sa ngayon ako muna ang mag-aalaga sa’yo…hehehe”

            “O baka naman Sir iba ang hanap nyo? Hehehe…” pabirong tugon ni Lenard.

            Sa ganong paraan nakalusot si Lenard ka pagkakadulas niya.

            “Sira ulo ka talagang Mokong ka...Puro ka biro… “, wika ni Marco.

            Ang huli sinuot ay ang sling-bag na syang magsosoporta sa cast.

“Ito na susi… dahil mo narin yung ibang folders at laptop lagay mo na sa kotse’t aalis na tayo…” wika ni Marco.

            “Ok Sir bababa na’ko” wika ni Lenard.

            Dito na nagtatapos ang Fiesta. At ang nabusog sa kanilang dalawa ay si Marco. Si Lenard nama’y takam na takam sa mga handa ngunit hirap na hirap sa pagpipigil na tila ba nagdidyeta.

            Naunang lumabas si Lenard ng kwarto, palabas na sana si Marco ng mapansin niyang naiwan ang polo-shirt ni Lenard na nakalapag lamang sa kama. Tila nakalimutan na ni Lenard ang naiwan niyang damit.

            “Mauna kana ‘Nard may aayusin lang ako sandali…” sabi Marco.

            Nanatiling nasa loob ng kwarto si Marco at naglock ng pinto. Kinuha niya ang damit ni Lenard, tiningnan mabuti at inamoy. Naroon parin ang bango ni Lenard. Naupo siya sa kama’t inamoy-amoy pati ang bahagi ng kilikili. Medyo mainit pa ang damit. Bangong-bango si Marco at papikit niya itong inamoy-amoy.

Tapos na ang fiesta,

 ngunit sya ay naghihimagas pa.

Hindi niya maiintindihan kung bakit sukdulan na ang pagka-insecure niya kay Lenard. Tinupi niya ang damit at itinabi pansamantala.

“Dito na muna itong damit…saka ko na lamang isasauli”

“Teka insecurity pa ba ang tawag dito… Habang tumatagal lalo ata akong lumalala…”

Tapos na ang fiesta,

nakapaghimagas na siya,

at may baon pang tabi.

.

.

.

Chapter 9: Pangarap na Pamilya

Chapter 9

Pangarap na Pamilya

                Maaliwalas ang panahon at maliwanag ang kalangitan, sapagkat iilan lamang ang ulap sa himpapawid para takpan ang haring araw ng umaga yaon, ngunit bakas parin sa kapaligiran ang  nagdaang bagyo. Nabawasan kasi ang mga sanga ng mga punong-kahoy at lumiwanag ang mga daan. Nagsipaglagasan kasi ang mga dahon nito na nagsisilbing lilim sa mga daraanan.

              Kapansin-pansing araw iyon ng Sabado. Wala makikitang mga estudyante na naka-unipormeng naglalakad at mga empleyadong nakasuot ng pangtrabaho. Sa loob ng ‘subdivision’ nila Marco, ay makikita mo ang mga batang masayang naglalaro sa ‘club house’. Araw ng Sabado, araw ng pahinga, pero kay Marco, ito na ang huling dalawang araw na kung saan matatapos na ang kayang pahinga at ‘excited’ na syang pumasok muli sa kanilang opisina. Si Lenard naman, ito ang unang araw niya ng paninilbihan kay Marco bilang isang driver.

              

   “Ah?... Sir Marco, masyado pa po ‘ata tayong maaga para pumunta sa ‘Festival Mall’ 8:30 pala po ng umaga… mga alas diyes pa po ang bukas nun sa pagkakaalam ko…” wika ni Lenard.

                 “Oo nga pala nun? Ah Sige iderecho mo nalang sa Makati, dun nalang tayo bibili ng cellphone, para tamang-tama ang oras sa pagbukas ng ‘mall’ doon at para makahinga na rin ako nakakabagot sa bahay e…”, sagot ni Marco.

                “Ok po Sir…” wika ni Lenard na halatang excited.

                “Yes! Excited nako mahal ko sa date natin hehehehe” wika ni Lenard sa isip at nakangiti pa.

                Habang binabaybay nila ang SLEX papuntang Makati, matagal na katahimikan ang nanaig sa pagitan nila dahil nagkakailangan pa ang mag-amo. Nag-iisip silang dalawa kung ano ang na dapat nilang pag-usapan. Parehas silang ayaw na masabihang ‘boring’ kaya’t kung anu-ano nalang ang kanilang maiisipan pag-usapan kahit na wala naman itong katuturan, gaya ng…

SA BILLBOARD…

“Sino yang nasa billboard na yan? Maganda sya ah? Chinita…” tanong ni Marco.

“Ah sya po ba? Yan po si Kim Chiu, sya po ang bagong Pinoy Big Brother Teen Edition Winner…” sagot ni Lenard. “Pero mas bet ko si Gerard...gwapo pa…” bulong ni Lenard.

SA SPORTS…

“Umabot pala ng 12 rounds ang laban ni Pacquiao kay Oscar Larios…unanimous decision ang hatol” sabi ni Marco.

“Oo nga daw Sir…” sagot ni Lenard “Si Lia Andrea Ramos kaya Miss Photogenic sa Miss Universe” bulong ulit ni Lenard.

SA PULITIKA…

“Talamak na ang mga tao sa gobyerno ngayon? Lataran na ang pangungurakot…” wika ni Lenard…

“Onga e!” sagot ni Marco…“Ano naman ang paki mo …” bulong ni Marco.

SA IBANG BANSA…

“Lalong lumalaganap ang sakit na SARS sa Hongkong…” wika ni Marco.

“Ah talaga Sir?” sagot ni Lenard “Teka pa’no ko durugtungan…’to” bulong ni Lenard…

SA KALUSUGAN…

“Alam nyo Sir? Mabisa daw pantanggal ng bato sa kidney ang parsley…” wika ni Lenard.

“Ah Talaga…?” sagot ni Marco.  “E wala naman akong sakit bato e” sagot ni Marco sa isip.

                

Hanggang sa napunta sila sa…

                “Sir ba’t wala kayong girlfriend? Sayang naman ang ganda lalaki ninyo… hehehe” tanong ni Lenard.

                “Hmm…matagal na kong wala girlfriend… Hmmp… Siguro… maglilima ng taon na akong bakante… Wala na siya…Wag mo nang itanong kung bakit, ayoko nang pag-usapan pa…” sagot ni Marco namalamlam ang boses at parang irita…

                Napansin iyon ni Lenard at biglang tumingin sa salamin upang pagmasdan si Marco. Malungkot ang kanyang mga mata at nakatingin siya sa kanyang mga hita. Banaag sa kanyang mga mukha ang lungkot.

 At namayani muli ang katahimikan sa loob ng kotse.

Nabali nalang ito ng magtanong si Marco…

                “E ikaw may girlfriend ka ba?”

                “Pucha?! Ito na nga ba ang sinasabi ko e… mali ang tanong ko e… tiyak talagang sa’kin din ang balik ng tanong na ito… kainis naman…” wika ni Lenard sa sarili at nag-simulang mag-alala.

                “Ah? Sir wala pa…” sagot niya kay Marco.

                “Talaga…? Seryoso ka…? Ba’t naman…? Alam mo sa totoo lang mas pogi ka pa nga sa’kin e, tapos wala ka pang girlfriend?” gulat na tanong ni Marco.

                “E kasi Sir ano e?... Ano?” sagot ni Lenard na kinakabahan… “Waah! paano ko ‘to lulusutan? Ang mga kagaya mo ang type ko Sir e…”

“Naku baka malaman nyang bading ako! Wag sa ganitong paraan wag waaah!” ang nagsusumamong bulong ni Lenard sa kanyang isipan.

                “Alam mo kasi, dalawa lang ang dahilan yan ‘Nard… Either Torpe ka… o –BADING KA!” wika ni Marco.

                Umalingawngaw kay Lenard ang salitang “-BADING KA” ng paulit-ulit. Gustong dumugo ng mga tenga niya ng oras ding yun. Banayad ang pagkakabigkas ni Marco sa mga salitang iyon pero kay Lenard ay parang nakakabingi at tumatagos sa kanyang mga buto. Parang sasabog ang kayang ulo at hindi niya alam ang kanyang isasagot kay Marco kundi ang mga salitang…

                “Hindi ako bading sir ah?!…”sagot ni Lenard na malaki at buo ang boses.

                “Ah? So Torpe ka pala…buti nalang di ka bading, kasi kung bading ka? Matitikman mo ang tamis ng kamao ko! Hehehe Ayoko sa mga bading e…” wika ni Marco.

                Lalong nanlamig ang buong katawan ni Lenard at para siyang lalagnatin. Pakiramdam niya ay lumapat na ang kamao ni Marco sa kanyang mukha at parang isang daang beses tinutusok ang kanyang puso.

                “Di sa torpe ako Sir Marco, marami pa kasi akong pangarap na dapat tupdin…wala pa kasi akong panahon sa mga babae e, sa totoo lang marami ang nagpaparamdam dyan sa tabi-tabi…” palusot ni Lenard.

                “Sabagay sakit lang sa ulo yang mga babae yan, teka ano naman ang masasabi mo kay Grace?...sa pinsan ko?” wika ni Marco.

                “Mukha namang mabait si Grace…” sagot ni Lenard.

                “Teka nga…? Sino nga ulit yung Grace? Yung katabi ko o yung nasa dulong upuan?”

                Nakalimutan na kasi kaagad ni Lenard kung sino sa 

dalawang pinsan ni Marco ang Grace. Kapansin-pansing hindi siya interesado sa mga babae.

                Panatag ang pagsasalita ni Marco wala syang kamalay-malay na nanadudurog na ang damdamin ni Lenard. Si Lenard naman ay nananalangin na tuldukan na ang pagtatanong ni Marco tungkol sa mga babae…

                “Please? Mahal ko tama na ang pagtatanong?!, Oo tanggap ko, na bading ako! E ikaw kaya, tanggap mo ko? E di ba hindi…so please stop this…bago mo pa ako mabuko” wika ni Lenard sa isip habang nakakagat sa labi…

                Kaya’t naisip ni Lenard na ibaling nalang pagtatanong ng…

                “Ah Sir di ba sumasakit yang kanang braso mo?”

                “Well?, Sumasakit pagsinusumpong at pagnagagalaw… medyo makati sa loob ng simento… gusto ko ngang kamutin e” wika ni Marco.

                Alam ni Lenard kung ano ang nangyari sa kanang braso ni Marco kaya’t di na sya nag-atubiling tanungin pa. Ayaw nya rin kasing mapahiya pa ang kanyang amo sa sinapit nito.

                “Ilang araw na po pala kayong ganyan?” tanong ni Lenard.

                “Mag-iisang linggo palang… sabi daw kasi ni Dr. Rivera, mga ilang buwan pa daw bago gumaling” sagot ni Marco.

                “So? Isang mag-iisang linggo na pala kayong walang ano…? Di rin ba sumasakit ang tiyan ninyo? Naku sir…? Buo-buo na yan… Hehehe…” pabirong tanong ni Lenard.

                “Anong ano? Ahh? heheh ikaw talaga? Ang libog mong mokong ka? Hehehe… Siguro gawain mo yan ano? Panay panay ka ata e…ahahahah” sagot ni Marco.

                “Ahahahah!!! Di naman Sir, paminsan-minsan lang din pagbored ahahahah!!!” sagot ni Lenard.

                “Kasi sir kung di pwede yang kanang kamay nyo e...”

                “E ano?” tanong ni Marco.

                “Yung kalawang kamay nalang… hehehe” sagot ni Lenard.

                “Kung gusto mo ako nalang ang gagawa nyan mahal ko…Oh Shit?!... tinigasan ako dun ah? Pero wag na… baka sa ospital pa ako damputin…” wika ni Lenard sa isipan.

                “Oo nga naman, sige mamayang gabi nga? Ahahahah! You give me an idea…” sagot ni Marco.

                At nagsimula nang magpantasya si Lenard.

                Sa ganong usapan nila, nakapalagayan ng loob ang mag-amo. Nawala ang ilangan at pagiging pormal nila sa bawat isa. Pero si Lenard ay lalong nabalutan ng pag-aalinlangan lalo’t alam niyang ayaw na ayaw ni Marco sa mga bakla. Kaya’t ano man ang mangyari hinding-hindi sya dapat bumibigay sa harapan ni Marco at mananatiling nakabaon sa lupa ang kayang lihim.

                Sa Makati avenue nila iginarahe ang kotse. Maaga pa ngunit marami nang tao ang namamasyal sa labas ng mall. Mga magkakabarkada at mag-anak. Pumasok sila sa isang kilalang mall upang makapamili ng cellphoneng ipangreregalo ni Marco sa kanyang ina. Iba’t-ibang ‘stalls’ at mga cellphone shops ang mga pagpipilian pero mas pinili nila yung mismong brand ng cellphone ang pinuntahan nila.

                Naunang pumasok si Marco sa shop, agad syang nilapitan ng isa sa mga ‘sales lady’…

                “Yes Sir, What phone are you looking for?”         

“Ang cute naman nito kahit nakabenda ang kanyang mga braso…tsk..tsk..” bulong sales lady.

“Ah? wait lang miss, tatanong ko lang sa kasama ko…’Nard halika, pakita mo nga cellphone mo” banggit ni Marco.

                Lumapit si Lenard at tumabi kay Marco…

                “Ah? Miss meron pa ba kyong stock ng L7 na Motorola?” singit ni Lenard.

                “Oh my God? Napapalibutan akong dalawang gwapo…” bulong ng sales lady.

                “Meron po Sir… Sundan nyo po ako…ito po ba?”

                “Meron ba kyong kulay pink?” wika ni Marco.

                “Oo nga kulay pink… tama! Sige nga Miss ikuha mo kami ng kulay pink na L7” wika rin ni Lenard.

                Pink ang napili nilang kulay para sa nanay ni Marco ngunit na dismaya ang sales lady…

                “Ay patay na… pink as in Fwwink talaga? Bongga!” bulong ulit ng sales lady na gulat na gulat.

                “Ito po Sir…”

                Ngunit di nagustuhan ito ni Marco kaya’t napagpasyahan nilang kulay itim nalang katulad ng kay Lenard ang kunin. Binayaran agad ni Marco ito at agad na silang umalis sa shop.

                Habang papalabas sila, pinagtitingin sila at pinag-uusapan ng mga sales ladies…

“Sayang naman, ang gwagwapo nila kaya lang… parehas ayaw sa tulya… magjowa pa ata…”         

                                “E kase naman kahit na ako di ako pipili ng bilasang tulya…! hahahaha…” wika ng isa.

                “Ay naku? dibale nang bilasa kesa naman dyan sa tulya mo… nagsasalita…hahahah!... madaldal pa…baka matakot ang makakita nyan baka kasi tumawa…hahaha” ganti naman ng isa.

Habang naglalakad ang mag-amo sa pasilyo ng mall, may naramdaman si Marco na ikinatuwa ni Lenard…

                “Nard, sadali muna…”

                “Bakit Sir? Ano po yun?” tanong ni Lenard

                “Naiihi ako… ihi muna tayo… tara…” wika ni Marco.

Nasorpresa nang labis si Lenard sa sinabi ni Marco, para sa kanya mas exciting yayain ng kanyang amo sa banyo, kaysa mamasyal sa mall. Dali-daling pumasok sila sa CR, ngunit nanlumo si Lenard dahil ‘divided’ ang ‘urinal’ at may mga harang ang bawat isa. Kaya’t imbis na umihi siya ay nanalamin nalamang.

                 Dalawa lang sila sa CR. Napansin ni Lenard na napakatagal umihi ni Marco. Nagtataka siya dahil alam nyang tapos nang umihi si Marco, wala na kasi siyang naririnig na agos ng ihi sa urinal. Ilang sandali pa’y nag-salita si Marco…

“Nard, halika bilis… wala namang tao e?” sabi ni Marco.

Nagulat si Lenard bilang kinabahan at naexcite…

“Paki-sarado nga itong zipper ng short ko… di ko maisara e…di kaya ng kaliwa kong kamay… mahirap… maganit na kasi siguro ang zipper… bilis baka may dumating pa na tao…” pakiusap ni Marco na para walang malisya.

Lalong bumilis ang tibok ng puso ni Lenard, pakiramdam niya’y lumulobo ang ulo niya. Hindi niya alam kung susundin niya si Marco.

“Sinusubukan ba ni Sir ang pagkalalaki ko…? Kung hindi ko sya susundin…? baka sabihin, naiilang ako? At magiging tama ang teoriya niya na bading ako…”

“Kung susundin ko siya, dapat ngayon na at patay malisya akong isasara ang zipper niya. Kung mabagal ako? Ibig sabihi’y para akong ng dadalawang isip, dapat alam nyang di ako ng aalinlangan – kasi ibig sabihin ay naiilang talaga ako…naku… Kalma lang Lenard… Kalma lang…” yan ang mga bumabagabag sa isip ni Lenard.

                “Sige na ‘Nard, isasara mo lang ‘tong zipper… Sige na please? Lalaki naman tayo parehas di ba? Ang hirap e...Wag ka nang mailang…” pakiusap ni Marco.

                “Putik!? Ano ba ang gagawin ko…? Isasara ko ba o hindi? Ano na Lenard? Ano na?” bulong ulit ni Lenard.

                Hanggang sa…

                “Ay ito na pala…sandali… ayan… nagsara na ang zipper… maganit na kasi e…” sabi ni Marco at sabay lumabas ng CR.

                “Ok na pala sir e… isasara ko na sana?” wika ni Lenard.

                Naiwan si Marco na hinayang na hinayang sa loob ng CR.

                “Putik…! Jackpot na sana naging bato pa? ARGGGG!!! SAYANGGGG!!! Ang tanga-tanga mo Lenard, ang tanga-tanga mo…”

                Palabas na si Lenard ng CR. Natanaw niya si Marco na may kinakausap na bata. Nakaupo siya habang kinakausap ito dahil sa mababa ang bata. Masaya ang mababanaag mo sa mukha ni Marco. Nang lalapitan na nya ang dalawa, may lumapit na babae sa kanila. Nakasuot siya ng mahabang palda at nakaspaghetti-strap na damit. Kinuha niya ang bata, kinarga at para ayaw ipahawak ay Marco…

                “OK Migs…Let’s go… say goodbye to Tito Marco…” wika ng babae.

                “Bha Tito Marco” ang sabi ng bata.

                At iniabot ng babae sa yaya ang bata. Hinintay niya ang magyaya na makalayo sa kanila.

                At kinausap ng babae si Marco.

                “Wala na tayo Marco, matagal na, mahal ko ang anak mo, kaya sa puder ko na sya… mamaya na ang flight namin papuntang Maldives… we will stay there for good…wag mo na kaming sundan pa…” wika ng babae.

                “Oo tanggap ko na wala na tayo… pero bakit mo inilalayo sa akin ang anak ko? Bakit parang ipinagkakait mo na maging tatay ako sa kanya? Bakit?” wika ni Marco habang gumigilid ang luha.

                Natahimik ang babae at tinitigan si Marco.

                “Kalimutan mo na sya… Kalimutan mo na si Miguel… in fact kaya nga kami pupunta sa abroad dahil nag-aantay na ang mapapangasawa ko doon…magpakasal na kami at tanggap siya ng mapapangasawa ko… Marco I’m sorry… Buo na plano ko…” ang malamig na pakikitungo ng babae kay Marco.

                “E paano naman ang mga plano ko? Napakasama mo… Bakit mo ginagawa sa’kin ito? Anong kasalanan ko syo?” wika ni Marco.

Hindi pinansin iyon ng babae bagkus iniwan niya si Marco na lumuluha…

              Natunghayan iyon ni Lenard at nagtaka kung bakit ganon na lamang ang nagyari sa usapan ng babae at ni Marco. Si Marco nama’y parang batang inagawan ng kendi. Napako ang kayang mga paa at tanging ang mga balikat niya lamang ang gumagalaw sa pag-iyak. ‘Di nya alintana ang mga taong dumaan sa harapan niya. Malalim ang kanyang paghinga, magkahalong galit at lungkot ang kanyang pakiramdam. Ilang sadali pa’y naramdaman niya na may humahagod sa likod niya, si Lenard.

                Sa gitna ng mall mayroong chapel na napaliligiran ng halamanan at palaisdaan at ito ang nagiging sentro ng atraksiyon ng mall. Maaliwalas ang kapaligiran. Niyaya ni Lenard si Marco na tumungo sa lugar na ito upang umupo at upang ilayo siya sa mga taong nakatingin sa kanila. Walang tinanong si Lenard kung ano at bakit, gustuhin man niya pero napangunahan siya ng alinlangan na baka pagsabihan siya ni Marco na huwag siyang makialam sa pangyayari.  Ang tanging ginawa niya lamang ay hagurin ang likod ni Marco.

               Nilingon ni Marco si Lenard. Napansin niya ang mukha nito na nag-

aalala at parang nagtatanong kung bakit?

             “Siya si Trixie… sya ang dating kong nobya… nagkaanak kami… Miguel daw ang pangalan…siya yung batang kausap ko kanina…” sabi ni Marco at walang tigil sa pag-iyak.

              “Bakit niya ipinagkait sa akin ang aking anak?  kahit 30 minutes lang! Kahit… 30 minutes lang… Ni hindi ko man lamang nayakap ang anak ko….Tito Marco?! Tito Marco ang gusto niyang itawag sa’kin ng sarili kong anak?! PUTANG-INA NYA!!! NAPAKASAMA NYA!!!” ang hinagpis ni Marco.

              

               Hindi na tapos ang pang-iyak ni Marco. Iyak ng masama ang loob. Malalim ang pahugot niya sa kanyang mga paghikbi. Basang-basa ng pawis ang kanyang leeg. Walang nagawa si Lenard kundi pag-masdan na lamang ang pagluha ni Marco. Gusto na ring gumilid ang luha niya sa kanyang mga mata sapagkat ramdam niya ang kalungkutang sinasapit ng kanyang amo. Ngayon niya rin napagtanto kung bakit ganoon nalang ang ugali ni Marco. Bugnutin at magagalitin parati.

               

                Dahil dito, pansamatalang umalis si Lenard at nagpaalam kay Marco habang nakaupo siya. Natukoy naman agad ni Marco ang kung ano pakay ni Lenard sapagkat napansin kasi niya sa sarili, na ang kaliwa niyang kamay ang pinampapahid niya sa kanyang mga luha. Alam niyang bibili si Lenard ng ‘tissue’ upang ipamahid ngunit nagulat siya sa binili nito…

“Pasensya na Sir...wala akong maipapayo sa'yo sapagkat 'di ko napagdaanan ang mga yan... Heto kainin nyo po, para lumuwag naman kahit na papaano ang dinidibdib inyo…” wika ni Lenard habang inaabot ang binili.

“Ice cream daw ang mabisang gamot sa mga pusong sugatan...”

“Salamat ‘Nard…” wika ni Marco.

Natigil ang pangluha ni Marco pansamantala, naibaling kasi ang atensiyon niya sa pagkain ng ice cream.

“Sir, kung gusto nyo ng mahihingahan nandito ang lang ako… kung gusto nyo ng karamay tawagin nyo lang ako… sa totoo lang Sir, hindi ako magaling magpayo hindi ako bihasa sa mga ganyan, pero kung gusto nyo ng kasama nandito lang ako…’di ko kayo iiwan…” sabi ni Lenard.

“Salamat ‘Nard, isa kang mabuting kaibigan…” sagot ni Marco.

“Sa totoo lang, ikaw pa lang ang nakakaalam ng matagal kong kinikimkim… Ikaw palang ang taong nag-alok ng ganyang serbisyo… Medyo mabuti na ang pakiramdam ko, nailabas ko nang lahat ang sama ng loob ko… Sayang… Ito na sana ang pinakamasayang araw sa buhay ko… ang mahagkan ko ang anak ko’t maging mabuti ama sa kanya…”

Sa araw na ito, lalong namangha si Lenard sa kanyang amo. Natunghayan niya na napakasimple bagay lang naman pala ang minimithi ni Marco sa buhay. Natunghayan niya rin ang iba’t-ibang emosyon ng kanya amo, ang magalit, ang matuwa at ang lumuha.

“Sa totoo lang, naiinggit ako sa inyo Sir Marco… kaya ninyong ipahayag ang nilalaman ng inyong puso ng walang pag-aalinlangan… kaya ninyong ilabas ng inyo emosyon sa harap ng maraming tao, samatalang ako… pinangungunahan ako ng takot, parang walang lugar sa mundo ang ipaghayag ko ang aking damdamin… bago ko pa kasi ipahayag, naiisip ko na ang kinalabasan, kung matatanggap ba nila o hindi… kung makakatulong ba ito o makakakapanira… Natatakot akong 

mareject…” wika ni Lenard.

                ‘Di pinansin iyon ni Marco, sa halip ay inatupag pa niya ang pagdila sa kanyang ice cream…

                “Nard, pano mo nalamang ice cream ang weakness ko? Ang sarap ah?” wika ni Marco.

                “Tingnan mo, kasasabi ko lang, maganda na sana ang pagkakaemote ko. talagang walang puwang sa mundo ang mga ipinahahayag ko…hmmp… pero ok lang ‘at least’ ok na ang mahal ko… wala talaga akong tyansang ipahayag ang sarili ko syo…hmmp..” sabi ni Lenard sa isip.      

                Lumabas na sila ng mall, nauunang lumakad si Lenard dala ang kanilang pinamili. Nang sasakay na sila sa kanilang kotse, naupo si Marco sa tabi ni Lenard imbis na sa likuran at iyon ang labis niyang pinagtaka…

                “Nard… Salamat… pwede ba kitang maging ‘bestfriend’?... Ikaw palang ang tao sa buong buhay ko ang napahingahan ko ng loob… ikaw palang ang taong nakakaaalam ng aking pagkatao… Sabi ko na nga ba? Tama ako at mali sila nanay, hindi driver ang kailangan ko… Dahil ikaw ang kailangan ko…” wika ni Marco.

                “Oo naman Sir Marco…” tugon ni Lenard.

                “Marco nalang ang itawag mo sakin…” sabay tapik ni Marco sa hita ni Lenard at sabay na umakbay…

                Kinilig ng husto si Lenard at bumilis ang pagtibok ng kayang puso. Dahil doon sinuklian niya ng ngiti si Marco. Napatitig si Marco sa mga ngiti ni Lenard at nagsimulang bumagal na ang oras. May parang kakaiba ginhawa ang mga ngiti nito na nagpabago ng kanyang pakiramdam.

                “Ayan na naman ang kanyang mga ngiti… para akong hinihypnotize… bumibilis ang pagtibok ng puso ko…” bulong ni Marco.

                “Pangiti-ngiti ka nalang dyan ah? Alam mo? Kung naging babae ka? Naku… Hinalikan na kita… hehehehe nakakainlove yang ngiti mo…” biro ni Marco kay Lenard.

                Nagulat si Lenard…            

                “Huh? Naku Sir Marco… Di tayo talo” ang panlinlang tugon ni Lenard na napangiti ulit sa tuwa.

                Bigla syang binatukan ni Marco,

                “Ano kaba? Sinabi nang Marco nalang e… Mokong ang itatawag ko syo…hahahahah” wika ni Marco.

                Nakapagpalagayan sila ng loob. Pero si Lenard, pilit paring pinipigilan ang damdamin niya kay Marco. Mas lalong naging komplekado ang situasyon ngayon para sa kanya. Mas mahihirapan siyang itago ang pagkatao niya kay Marco.

Itutuloy…