Chapter 4: Si Lenard

      Alas kwatro y medya ng madaling araw, Lunes ng umaga, nagising si Aling Martha dahil sa “alarm” ng kanyang cellphone na naka-“set” rin sa nasabing oras.  Ito rin kasi ang oras niya para mag -“roving” sa kanyang boarding house at upang makapaghanda na rin para makapagsimba.

Clink Bondad aka Marco Reyes
from Smart Communications Inc.
taken from demigods.tk

Malaki ang boarding house ni Aling Martha, binubuo ng walong kwarto at ang bawat kwarto ay kasya ang apat na “boarders”. Naipundar niya ito sa tulong narin ni Marco at sa kasipagan niya sa pagtitinda sa palengke noong kasa-kasama niya si Aling Josephine. Karamihan sa mga “boarders” niya ay mga “young professionals”, estudyante at mga binata. Tahimik ang lokasyong ng kanyang “boarding house” kaya gustong-gusto ito ng mga call center agents. Kasa-kasama nya rito sina Rico, ang nagsisilbing gwardiya niya sa gabi, Nancy, kasambahay at mayor-domo at 4 pa niyang tauhan.

            Pagdaan niya sa kusina ay naabutan niyang naghuhugas ng kamay si Rico at agad nya ito tinanong?

            “Dumating na ba si Lenard?”

            “Ay ate kararating lang, akay-akay ko s’yang dinala sa kwarto niya, lasing na lasing, sumuka pa nga sa damit kaya’t tinulungan ko pang magpalit, heto nga’t naghuhugas ako ng kamay, nahawakan ko kasi yung suka, ang asim...” diring-diring paliwanag ni Rico.

            “Mabuti nama’t dumating na.”

“ …nagpaalam siya na baka gabihin daw sya ng uwi, kagabi ata nila ginanap yung padespedida ng mga katrabaho niya sa kanya, papano kaya s’ya nakauwi?”

“… teka muna? umalis na ba si Nancy? Sana’y magsigang siya mamaya para makahigop ng sabaw ito si Lenard, malamang masama pakiramdam nu’n paggising”.

            “Mga alas-kwatro po umalis si Ate Nancy, dala-dala niya yung payong ko, baka daw abutan sya ng ulan”, sagot ni Rico.

            “O shya, magkape ka muna’t, bibihis na ako, baka mahuli ako sa misa, dadaan pa pala ako kina Mareng Jo”, ang sabi ni Aling Martha.

            Likas na maalalahanin si Aling Martha hindi lamang sa mga boarders nya, pati narin sa mga tauhan niya at lalo na rin kay Lenard, kaya’t pagiging “loyal” naman ibinibigay nilang sukli sa kanya.

            Si Lenard ay isa sa mga paboritong “boarders” ni Aling Martha hindi dahil sa ‘good payer’ sya kundi parang ina na rin ang turing niya sa kanya. Ulila na ng lubos si Lenard kanyang mga magulang kaya’t ang tita niya na lamang ang nag-alaga sa kanya kasama ang mga pinsan niyang babae sa probinsya. Nang matapos niya ang high-school, lumuwas siya sa Maynila upang dito makipagsapalaran. Nakilala ni Aling Martha si Lenard ng mga simula magtrabaho si dito. Isa rin siyang mahirap ngunit bunga ng pagsusumikap naipagtapos niya ang kanyang sarili. Dahil sa angking kagwapuhan, naging salesman sya sa kilalang “mall” sa umaga at nag-aaral sa gabi. Kung minsan umi-extra siya sa pamamasada ng taxi, sa kapwa niya boarder, lalo na kung pag-araw ng pahinga. Nang makatapos ng pag-aaral sa Kursong “Computer Science”, nag-apply siya bilang “Programmer” sa Filinvest. Tatlong taon siyang nagtratrabaho sa kumpanya ngunit hindi nya hinangad na magtagal dito kaya’t nagpasya siyang magresign na lamang upang makipagsapalaran sa ibang bansa.

            Makisig at matikas si Leanard na parang sundalo ang pangangatawan, may taas na 5’8, batak ang katawan na para bang inukit ng mga angel. Barakong-barako kung tingnan. Kahawing niya si “Clint Bondad” ngunit mala-kayumanggi ang kanyang kulay. Meron siyang nangungusap ng mga mata at maamong mukha. Dahil din sa kanyang pagiging bigotilyo, lalung lumalakas ang kanyang “appeal”. At kung sino mang babae ang makakasalubong niya sa kanyang daraanan, agad silang mapapalingon at makakandarapang muli siyang tingnan.

 Mabait si Lenard, pasensyoso, maalalahanin at magalang. Ang kanyang ngiti ay nagpapaamo, kaya’t pag ikaw ay nginitian niya, wala kang magawa kundi susuklian mo rin siya ng ngiti. Siya yung tipong iiyakan ng mga kababaihan at di na pakakawalan habang buhay.

Ngunit malayo man sa kanyang imahe, may isa syang kapintasan na pilit niyang itinataboy sa kanyang pagkatao at pilit niyang iwinawaksi sa sarili, iyun yung –paghanga niya sa kapwa niya lalaki. Nasa ikatlong taon na sya sa High school ng maramdaman niya ito. Tila baga isang kaluluwang sumanib sa kanyang ulirat na parang bang damong ligaw na bigla nalang umusbong sa kanyang pagkatao at maihahalintulad mo ito sa aninong gusto mong takbuhan ngunit di ka pa rin nilulubayan. Wala siyang magawa sa bagay na ito kundi ilihim na nalamang sa iba.

            Mag-isa lamang si Lenard sa kanyang kwarto, hiniling niya kay Aling Martha na dun muna siya pansamantala habang wala pang umuukupa nito at pinagbigyan naman siya. Nagising siya ng alas-tres ng hapon dahil sa tunog ng kanyang “cellphone”.  Dahil sa liwanag na tumatagos sa bintana ng kanyang kwarto, hindi niya agad naimulat ang kanya mga mata, kaya’t pilit niya kinakapa ang cellphone dun sa bahaging tumutunog ito. 

            “Hello?” aniya.

            “Ano? 3 to 4 months pa? Bakit?” Ang gulat niyang tanong.

            “Nagkaproblema? E kareresign ko lang, wala akong ‘income after the next 3 months’, pambihira naman.”

            Napaupo siya sa kanyang kama at ibinaba ang “phone” sabay hilot sa kanyang noo.

            “pambihira naman?” bulong niya.

Masama ang kanyang pakiramdam at lalo pang sumama ito tungkol sa masamang balita. Masakit ang kanyang ulo na para bang may binabaong pako. Medyo maasim ang kanyang panlasa at parang umiikot ang kanyang sikmura. Masakit din ang kanyang mga kasukasuan at pati na ang kanyang likuran. Dahil sa kanyang nararamdaman patakbo siyang dumirecho sa banyo para dumuwal, pero wala siyang mailabas.

Pagkatapos noon, saka nalamang niya na pansin na naka sando at brief lang pala siya. Dahil iyon ni Rico, gusto sana siyang palitan ng damit kaya lang nahihiya siyang halughugin ang cabinet ni Lenard kaya’t ang polo niyang may suka at pantalon na lamang pati na ang sapatos at medyas niya ang tinanggal.

Binaba niya ang puting “Handford” brief at itinutok ang kanyang sandata sa “toilet bowl” upang umihi. Mabilis ang daloy ng kanyang ihi. Papikit niyang ginawa iyon at lulugo-lugo pa. Halos di na umiiksakto ang ihi niya sa “toilet bowl”. Pagkatapos nito, pinagpag ang kanyang alaga. Upang maibsan ang kanyang masamang pakiramdam, hinubad niya ang kanyang sando at dung tumambad ang kaya ang ‘karog’ na mala-buhok na pusa na gumagapang papuntang pusod. Hinubad niya rin ang kanyang “brief” at naisipan na maligo na lamang kahit na bumubuhos ang napakalakas na ulan.

Samantala, nagising na si Marco. Nailipat na rin siya sa pribadong kwarto kung saan maliwas at tahimik. Nandun din sila Aling Josephine, Aling Martha at Jane. Si Grace ay umuwi muna upang magpahinga sapagkat may pasok pa siya sa trabaho sa gabi. At si Emily naman ay bumalik na sa opisina.

Nang maimulat ni Marco, agad niyang nakita ang kanyang ina na nakadungaw sa bintana na parang naaaliw sa pagtanaw sa mga tao, kotse at mga nasirang mga puno gawa ng bagyo, sa ibaba ng ospital. Agad naman niyang tiningnan ang kanang braso na noo’y nakasimento na.

“Ma? Kumain na po kayo?”, ang unang binanggit ni Marco na para bang nag-aalala.

            Nagulat si Aling Josephine at masayang tinungo ang kanyang anak. Agad namang inilapag ni Jane ang magasin na kanyang binabasa sa lamesa at tumungo rin kay Marco. 

            “Gising ka na pala anak, Oo kumain na kami, bakit nagugutom ka ba?” sabay hawi ni Aling Josephine sa buhok ni Marco.

            “Ibibili kita kuya ng makakain, anong gusto mo kuya?” ani ni Jane.

            “Oh? gising na pala ang alaga ko e?” ani Aling Martha na palabas sa banyo ng kwarto.

            “Tubig po, na uuhaw po ako? Kumain na po kyo Ninang?” sabi ni Marco.

            “Oo anak, kumain na?” sabi ni Aling Martha.

            “Nadulas ka daw natapakan mo daw yung pentel pen, tapos tumama daw yung ulo mo sa upuan kaya nawalan ka daw ng malay, tapos yang braso mo, iyan daw yung ipantutukod mo. Sa sobrang lakas, nabali yung buto at lumabas sa balat, yun yung sabi samin ni Emily” ang paliwanag ni Aling Josephine habang inaabot ang bote ng “mineral water”.

            “Emily?” sabay tungga ni Marco ng bote ng tubig.

“Ma, pakiabot nga po ng ‘phone’ ko?” pakiusap ni Marco sabay bigay sa nanay niya ng bote.

            Agad namang kinuha ni Jane yung ‘cellphone’ at iniabot sa kanya.                       

            Binukasan ni Marco yung ‘phone’ dahil naka-‘switch off’ ito.

            “Emily?........”

“Yes! I’m good” wika ni Marco na mababa ang boses.

“by the way, thank you so much for all the things you’ve done, I really appreciated it and I acknowledge it for what you did. Maasahan ka talaga…”

“And... I’m sorry for what I did early this morning. Can you forgive me?” ang pansensya ni Marco sa Emily.

            “I will not forgive you sir, hmmp.. unless you blow me a kiss?” ang sabi ni Emily sa isipan at kinikilig pa.

“Don’t mention it Sir, magpagaling nalang muna kayo?”

            “Anyway, how’s the meeting?” tanong ni Marco.

“Sir, due to the weather, they cancelled the meeting, in fact, maraming mga managers ang di nakapunta,”

“Buti nga e, kasi di ko pa nanatapos yung report” ang sabi ulit ni Emily sa isip.

“I’ll try to inform you sir, as soon as the meeting has been rescheduled pherow, definitely not tomorrow yung bagong sched, kasi may iba ng schedules yung mga managers, wala pang particular date na ibinibigay ang mga taga-Laguna, they said they will send us notifications daw, by the way sir, have you try to call Mr. CEO and Mr. CFO? They already know your situation Sir? They’ve been trying to call you? And they felt sorry for that?” paliwanag ni Emily.

“Ah ganon ba? Sige I’ll try to call them later, di bale papasok nako bukas…” sabi ni Marco.

“BUKAS???!!!” ang sabi nila Aling Josephine, Aling Martha, Jane at pati na si Emily.

“Sabay sabay pa kayo ah? OO, bukas, papasok na’ko” sagot ni Marco.

“Sir magleave muna kayo mga couple of days or a week segurow, I can handle things here naman e.” sabi ni Emily.

“No, pag-sinabi ko sinabi ko.” Sabay baba ng phone ni Marco.

“Toot…Toot…Toot…”

“Edi pumasok ka! Namimiss mo lang siguro ako e? Hmmp…” sabi ni Emily na pagalit habang kinikilig.

“’Nak? Papasok kana bukas? Yang lagay mung yan? Abay magpahinga ka muna?”, ani ni Aling Josephine.

“Adik din ‘tong si kuya, pamartir effect? pabayani? Nako nasayang lang ang buong maghapon ko sana pumasok nalang pala ‘ko, gagawa pa naman kami ng bagong recipe..” bulong ni Jane.

“Hay nako? Bahala na nga kyo diyan, naku mare uuwi muna ako, panatag na ‘kot nagkamalay na si Marco, para nuong tinuli sya, nawalan din ng malay hehehe.  O shya, uuwi muna ako, titingnan ko muna yung bahay ko, kung buo pa. Ang lakas ng ulan. Bibisita nalang ulit ako bukas.” ani Aling Martha.

Biglang namula si Marco.

“Ingat ka Mare ha maulan? At salamat narin, Jane hatid mo nga si Tita mo palabas?” sabi ni Aling Josephine.

“Magtataxi nalang ako pauwi, tara na Jane”, sagot ni Aling Martha.

“Bye Ninang” ani Marco.

            Mag-aalas kwatro na ng hapon ng makauwi si Aling Martha, agad siyang sinalubong ni Nancy sa taxi at may dalang payong para isukob siya.

            Ng pagpasok niya sa bahay, naabutan niya si Lenard na umihigop ng “instant noodles” sa lamesa. Pinagmasdan niya ito at napansing namumutla at malalim ang iniisip. Nilapitan niya ito at tinanong.

            “May problema ba? May hangover ka? Para kang nalugi ah?” tanong ni Aling Martha.

            “Sinisikmura ako ‘Nay e… Naparami ang inom naming, buti nahatid ako dito sa tapat ng bahay, hinapon ata po kayo? May kadate po kyo ‘no?” sabi ni Lenard habang hinaplos ang tiyan.

            “Che! galing ako sa hospital sinugod si Marco naaksidente kasi… yung anak ni Ate Jo mo? Kilala mo ba yun?” sabi ni Aling Martha.

            “Ahh… yung pogee?,” ang padulas na sabi ni Lenard na biglang namula at nahiya.

            “Este yung may itsura? kaya lang mukhang isnabero. Nakikita ko lang siya paghinahatid si Ate Jo dito. Pagdumadalaw sya, pero di naman bumababa ng sasakyan yun e. Napano daw ba?”

“Hmmp! Basta wag munang itanong, Teka?! Ang dami mo daw sinuka, pati daw sa damit mo may suka sabi ni Rico? Siya ang naghatid syo sa kwarto mo. Teka uminom ka na ba ng gamot? May Kremil-S ako dyan?” sabi ni Aling Martha.

            “Siya ba ang naghatid sakin sa kwarto? Di ko namalayan e, asan na nga pala sya?” ani ni Lenard.

            “Ay tulog pa yun… mamaya pa gising nun mga alas – siyete, duduty yun ng alas-syete y medya” sabi ni Aling Martha.

            “Nakakainis ‘Nay, tumawag yung agency na papasukan ko sa Dubai, 3 to 4 months pa daw bago ako makaalis ng Pilipinas, bigla daw kasi nagkaproblema yung kumpanyang papasukan ko sa abroad, kareresign ko lang, matetengga ako dito ng 4 na buwan” ang sumbong ni Lenard kay Aling Martha.

            “O mabuti naman samahan mo muna ako rito sa bahay, nako mamimiss kita pag-umalis ka…” ang sagot ni Aling Martha.

            Hindi pa nanatatapos sa pagsasalita si Aling Martha e may biglang sumingit sa usapan nila.

            “Hoy! BOY-SUKA! Nagising ka na pala? Langya ka di mo kami pinatulog kagabi kakasuka mo? Naririnig ka namin sa kabilang kwarto, para kang kinakatay ah? Dahil di mo kami pinatulog kagabi, magpapainom ka ngayon... Hehehe!!!” ang sabi ng isa sa mga boarder ng kararating lang galing trabaho.

            “Ahahaha, ipainom ko sa inyo ang mga isinuka ko e heeheheh, Next time tol, sinisikmura pa ako e hehehe…pass muna ako”sagot ni Lenard.

            “Asahan namin yan ha?!” sago ng isang boarder na papalayo na sa kanilang dalawa.

            Itutuloy…